به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

قسم به این شهر مقدس ( مكه)، (1)

شهرى كه تو در آن ساكنى، (2)

و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح)، (3)

كه ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4)

آیا او گمان مى‏كند كه هیچ كس نمى‏تواند بر او دست یابد؟! (5)

مى‏گوید: «مال زیادى را (در كارهاى خیر) نابود كرده‏ام!» (6)

آیا (انسان) گمان مى‏كند هیچ كس او را ندیده (كه عمل خیرى انجام نداده) است؟! (7)

آیا براى او دو چشم قرار ندادیم، (8)

و یك زبان و دو لب؟! (9)

و او را به راه خیر و شر هدایت كردیم! (10)

ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11)

و تو نمى‏دانى آن گردنه چیست! (12)

آزادكردن برده‏اى، (13)

یا غذا دادن در روز گرسنگى... (14)

یتیمى از خویشاوندان، (15)

یا مستمندى خاك‏نشین را، (16)

سپس از كسانى باشد كه ایمان آورده و یكدیگر را به شكیبایى و رحمت توصیه مى‏كنند! (17)

آنها «اصحاب الیمین‏»اند (كه نامه اعمالشان را به دست راستشان مى‏دهند)! (18)

و كسانى كه آیات ما را انكار كرده‏اند افرادى شومند (كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مى‏شود). (19)

بر آنها آتشى است فروبسته (كه راه فرارى از آن نیست)!