ادیان ابراهیمی، همگی ادیان توحیدی هستندکه در خاورمیانه به‎وجود آمده‎اند و خدای واحد را ترسیم و تبیین می‎کنند. این ادیان ابراهیمی یک نوع تحرک بزرگ جغرافیایی در منطقه خاورمیانه داشته‎اند که این تحرک خودش باعث پراکنده شدن ادیان در سطح جهان شده است. تمام پیامبران ابراهیمی در یک نظام جغرافیایی در حرکت بوده‎اند.

پیامبر اسلام نیز چه قبل از اسلام و چه بعد از اسلام چنین رویه‎ای را دنبال می‎فرمود تا جایی که در اواخر عمر شریفش به مرزهای بزرگ روم رسیده بود. نامه‎هایی هم که در سطح بین‎الملل نوشت بسیار مهم بود؛ نامه‎هایی به ایران و روم و چین. این نشان می‎دهد که اسلام در یک جریان بین‎المللی می‎تواند رشد کند. بنابراین ما باید برای تحرک، یک جریان بین‎المللی را ایجاد کنیم. در این مسیر، مستقیما باید به سراغ کشورهای پیشرفته در آمریکا و اروپا رفت و البته یک حضور علمی و فکری داشت، نه این‎که یک راه تروریستی مثل القاعده که راهی به‎شدت انحرافی است را پیمود. بر همین اساس، روی ارتباطات جهانی و میان فرهنگی باید کار کنیم. از طرف دیگر، یکی از مهم‎ترین بحث‎هایی که در رابطه با اسلام و پیامبر (ص) باید دنبال کرد، این است که اسلام با توجه به سایر ادیان ابراهیمی معنا می‎یابد....