از وصایاى امام كاظم «علیه السلام» به هشام:

انسانها در برخورد با بلایا و مصیبت‏ها دو گونه‏اند.
یك دسته هنگام مواجهه با آنها قدرت مقاومت نداشته، بى‏تابى و بى‏قرارى مى‏نمایند و دسته‏اى دیگر صبور و بردبار بوده، پایدارى و استقامت دارند. سرّ این دو نوع برخورد مسأله تعلق و وابستگى به دنیا است.
هر كس كه دلبستگى او به لذات دنیوى و مظاهر آن بیشتر باشد، بى‏تابى او هنگام بروز حوادث و بلایا بیشتر است. و هر كس كه زهد و بى‏رغبتى نسبت به دنیا داشته باشد مقاوم‏تر و پابرجاتر است و در نتیجه فشار روحى بر او كمتر مى‏باشد.

(تحف العقول صفحه 393)

به جان خودم سوگند ، در نبرد با كسى كه مخالفت حق كند و طریق گمراهى سپرد ، نه مداهنه مى‏كنم و نه سستى . اى بندگان خدا ، از خداى بترسید و از خشم خدا ، در پناه رحمت خدا بگریزید . و آن راه روشنى را كه در پیش پاى شما گشاده است بسپرید و به آنچه شما را بدان مكلف ساخته ، قیام كنید كه على ضامن پیروزى شماست در آن جهان ، هر چند ، در این جهان پیروزى حاصل نكنید .

بدانید ، كه دنیا سرایى است كه كس از گزند آن در امان نماند ، مگر به اعمال نیكى كه هم در دنیا به جاى مى‏آورد . رهایى نیست براى كسى كه در انجام دادن اعمال ، همه همتش دنیا باشد . اهل دنیا گرفتار دنیا شده‏اند تا امتحان خود را بدهند . آنچه از دنیا ، براى دنیا ، مى‏گیرند ، باید كه واپس نهند و حساب آن پس دهند . و آنچه از دنیا براى توشه آخرت مى‏گیرند ، چنان است ، كه آن را پیشاپیش فرستاده‏اند و در آن جهان از نعمت آن بهره یابند . دنیا در نزد خردمندان همانند سایه زوال ظهر است ، كه هنوز گسترده نشده ، روى به كوتهى نهد و هنوز افزون نشده ، نقصان پذیرد .